Εξωσωματική Γονιμοποίηση

4.ΤΥΠΟΙ ΥΠΟΒΟΗΘΟΥΜΕΝΗΣ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

Αρχικά η Εξωσωματική Γονιμοποίηση («Ιn Vitro Fertilization») εφευρέθηκε για να ξεπεραστεί η απόφραξη των σαλπίγγων που δεν επιδέχεται θεραπεία ή η έλλειψη σαλπίγγων λόγω χειρουργικής αφαίρεσης. Προκειμένου να ληφθούν αρκετά ωάρια για την IVF, διεγείρονται οι ωοθήκες με την ορμόνη που διεγείρει το ωοθυλάκιο («fοllicle stimulating hormone» ή FSH) για δύο εβδομάδες από την ημέρα της έναρξης της έμμηνης ρύσης, μέχρις ότου ωριμάσουν τα ωοθυλάκια που περιέχουν ωάρια στην ωοθήκη. Στη συνέχεια δίνεται μια δεύτερη ορμόνη, η ανθρώπινη χοριακή γοναδοτροπίνη («human chorionic gonadotropin») ή hCG, η οποία ενεργεί όπως η LH, για να ξεκινήσει η διαδικασία της ωοθυλακιορρηξίας -μια διαδικασία που κρατά περίπου 38 ώρες.

Αφού παρέλθουν 36 ώρες από την ένεση της hCG,τα ωάρια λαμβάνονται απευθείας από την ωοθήκη ,περίπου δύο ώρες πριν από την προσδοκώμενη ωορρηξία, εισάγοντας από τον κόλπο ειδική βελόνα αναρρόφησης που κατευθύνεται με την βοήθεια υπερήχων. Στη συνέχεια στο εργαστήριο πραγματοποιείται η γονιμοποίηση με την προσθήκη σπέρματος στο καλλιεργητικό υλικό όπου βρίσκονται τα ωάρια. Δύο, τρείς ή έξι μέρες αργότερα, τα προκύπτοντα έμβρυα μεταφέρονται στη μήτρα μέσω του τραχήλου.

Υπάρχουν διαφοροποιήσεις. Η διαδικασία IVF μπορεί να είναι χρήσιμη όχι μόνο σε περίπτωση απόφραξης των σαλπίγγων, αλλά και για περιπτώσεις αναιτιολόγητης έλλειψης γονιμότητας. Εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο κατά την IVF το σπέρμα έρχεται σε άμεση επαφή με το ωάριο, η γονιμοποίηση είναι κατά κανόνα εξασφαλισμένη.

Αν οι σάλπιγγες είναι φυσιολογικές, τα έμβρυα μπορούν να μεταφερθούν απευθείας σε αυτές αντί για την μήτρα (βλ. «ZIFT» κατωτέρω). Ωστόσο, στις περισσότερες γυναίκες, η μεταφορά στη μήτρα έχει μεγαλύτερο ποσοστό επιτυχίας. Αν η πυκνότητα του σπέρματος, μετά την ειδική προετοιμασία, είναι ικανοποιητική, το προετοιμασμένο σπέρμα και τα μη γονιμοποιημένα ωάρια μπορούν να τοποθετηθούν μέσα στις σάλπιγγες, ώστε η γονιμοποίηση να γίνει στο φυσιολογικό της περιβάλλον («GIFT»).

Πρόσφατα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι διαδικασίες IVF και ICSI είναι σχεδόν εξίσου αποτελεσματικές όταν εφαρμόζονται σε ζευγάρια που, για την περίπτωση τους έχουν κριθεί κατάλληλες οι δύο τεχνικές. Σε ακραίες περιπτώσεις ανεπαρκούς σπέρματος, ιδίως όταν μόνον ελάχιστα κανονικά σπερματοζωάρια μπορούν να εντοπιστούν στο υγρό της εκσπερμάτισης (ή, όταν είναι αναγκαίο, να ληφθούν απευθείας από τους όρχεις), χρειάζεται να γίνει ειδικός χειρισμός με την βοήθεια μικρογονιμοποίησης («micromanipulation»), ώστε να εισαχθεί το σπερματοζωάριο μέσα στο ωάριο.

 

Προηγούμενο Θέμα

Πίνακας Περιεχομένων

Επόμενο Θέμα